Al meer dan zeven jaar worden we in het duister gehouden over het wel en wee van het kleine, maar corrupte stadje Neptune, Californië. Laatst zagen we Neptune’s bekendste inwoner, Veronica Mars, haar leven omgooien aan de universiteit. Maar zelfs daar merkten we al op dat ze het detectivewerk niet helemaal achter zich kon laten. Dit jaar was het eindelijk zo ver, we werden als fan niet enkel getrakteerd op een film over het verdere leven van Veronica, maar nadien mochten we haar blijven opvolgen via een gloednieuw boek. De film moet je niet gaan zien als je op zoek bent naar filmische diepwaarde of levensvragen die je beantwoordt wou zien worden. Je ziet de film omdat je een fan was van de series en al jaren nagelbijtend zit te wachten op een vervolg.

Het boek daarentegen, The Thousand Dollar Tan Line, is aan te raden voor vriend en vijand. Even vlot als de serie zich afspeelt is het boek geschreven. De personages in het boek moeten niet onder doen aan die op televisie. Je ziet vanzelf de typische zelfvoldane grijns over Veronica’s gezicht verschijnen wanneer ze de politie weer te slim af is. Je ziet de zachte, maar bezorgde ogen van Veronica’s vader zo voor je wanneer ze in gevaar is. Je voelt de Californische zon de straten verlichten met haar stralen, voorzichtig dat in de schaduw gelaten wat niet mag gezien worden.

The Thousand Dollar Tan Line forceert je om de speurder in jezelf wakker te schudden. Samen met Veronica ga je op zoek naar de vermiste meisjes en loop je keer op keer in gedachten de mogelijke verdachten af. Je wilt haar tegenhouden wanneer ze eigenwijs en koppig het gevaarlijke milieu van de maffia wil betreden. Het boek houd je zo stevig vast dat je mee in de gedachtengang van Veronica zit. Maar Veronica zou Veronica niet zijn als ze ook haar eigen lezers telkens een stap voor is. Net wanneer je denkt “Wacht eens even…” zit ze alweer in haar auto, op weg naar een volgend spoor. Snel blader je de pagina’s door om de ontknoping te weten en hoop je dat onze detective zelf maar niet in gevaar loopt. Je wilt blijven doorlezen, niets missen, elk spoor en elke gedachten onthouden en Veronica uitgeput achter na hollen. Zoals elke goede detective roman kent het boek gevaar, interessante wendingen, spanning en een vleugje humor. Als trouwe fan zal ik rustig afwachten op een vervolg, ook al kost dit me weer een klein decennium.

Thousand-dollar-tan-line

 

 

Je moet al een meesterverteller zijn om zoveel verschillende verhalen met elkaar te verbinden zonder dat de lezer zijn weg kwijt geraakt. Maar Khaled Hosseini is als een treinchauffeur die je met je volste hart kan vertrouwen. Je springt aan boord van de trein en ziet de verschillende verhalen als steden voorbij vliegen. Af en toe houd je halt bij een onbekende plek ergens in het verleden en ga je in kleermakerszit klaar zitten, wachtend op het volgend verhaal. De treinsporen wijzen je het pad dat je moet volgen en vormt de link tussen al reizen.

Het verhaal begint in een klein dorpje niet zo ver van Kabul, Afghanistan. Daar woont de tienjarige Abdullah samen met zijn driejarig zusje Pari, zijn vader en hoogzwangere stiefmoeder. Abdullah en Pari zijn twee handen op één buik en lijken aan elkaar verbonden te zijn door een onzichtbaar touw. Het gezin leeft in armoede, net zoals het hele dorp. Op een dag krijgt de vader, dankzij zijn neef Nabi, de mogelijkheid om Pari aan een welstellend gezin uit Kabul te verkopen. Een hartverscheurende keuze leidt tot een beslissing die Abdullah zijn vader nooit zal vergeven. Vanaf dat moment is onze trein in gang gezet. We zien hoe Pari zich nestelt in haar nieuwe gezinsleven, maar leren ook het verhaal van de trouwe knecht Nabi beter kennen. We maken sprongen in de tijd en ontdekken via heden en verleden wat onze personages allemaal hebben meegemaakt. Het huis in Kabul lijkt een zekere houvast te vormen, aangezien alles wat we tegenkomen hier opnieuw naartoe leidt. We reizen verder naar Parijs, Griekenland, Californië en worden intussen steeds teruggetrokken naar het hart van onze rit, Kabul. We ontmoeten nieuwe gezichten, maken kennis met onbeantwoorde liefdes en leren dat een onvoorwaardelijke verbintenis tussen mensen soms het enige is dat zin heeft in het universum. Hosseini vertelt het ene prachtverhaal na het andere, waardoor de lezer betrokken raakt bij elk nieuw scenario dat hij tegenkomt. Met de vaart van een sneltrein razen we verder, het beginstation is allang geen stipje meer aan de horizon.
Maar toch, wanneer de verschillende landschappen voorbij je raam passeren, vraag je je zuchtend af: Zullen Pari en Abdullah elkaar ooit weerzien?

Hosseini_En-uit-de-bergen-kwam-de-echo

Het is reeds 36 jaar geleden sinds Stephen King zijn succesverhaal “The Shining” schreef, en al die jaren kon de auteur een gedachte maar niet loslaten: “Hoe zou het zijn afgelopen met de jonge Danny?” Heeft hij nog altijd het licht? Heeft hij de lijn van alcoholisme binnen zijn familie kunnen doorbreken of volgt hij toch vaders voetstappen? Wat besluit hij van zijn leven te maken na alle horror die hij heeft meegemaakt in het Overlook Hotel, “die akelige kermis waar alle attracties eindigen met de dood”. Hij besluit het hoofdstuk van The Shining af te sluiten met een nieuw boek, “Dr. Sleep”.

Wat interessant is aan de twee boeken na elkaar te lezen is de tijdspanne die er tussen zit. Niet de tijdspanne in het verhaal zelf, maar die van de auteur en de evolutie die hij zelf in zijn leven en schrijven heeft meegemaakt. Tijdens het schrijven van The Shining stond meneer King er om bekend om zelf al eens graag een glaasje te lusten, wat zijn schrijfstijl heel beklemmend maakte en je in een put van miserie en verderf valt, waar je uiteindelijk moeilijk nog uitgeraakt. De gelijkenissen met het toenmalig hoofdpersonage en de auteur waren toen veelal kenmerkelijk. Nu, zoveel jaren later en nuchter, is het vervolg in een totaal andere stijl geschreven. Veel rustiger, meer ademmomenten. De nadruk ligt meer op een soort mysterie dan de horror. In dit verhaal gaan de hoofdrolspelers zelf in de aanval, ze nemen het heft in eigen handen en laten niet met zich sollen door de monsters die op hun pad verschijnen. In de Shining overheerste de demonen en zorgden zij voor chaos in het leven van de Torrances.

Dr Sleep toont een gestructureerde opbouw van drie levens, die langzaam naar elkaar groeien. We volgen enerzijds Dan Torrance op zijn pad naar verlossing, zijn zoektocht naar een thuis en een nieuw begin. Vervolgens leren we De Ware Knoop kennen, een bovenmenselijk reisgezelschap die al eeuwen over de aarde zwerven en zich voeden met het zogenaamde “licht”, een gave die sommigen lijken te hebben. Ten slotte worden we toegelaten in het leven van Abra, een dertienjarig meisje die over een van de grootste lichten beschikt die Dan ooit zal ontmoeten. Wanneer hun paden kruisen komen we in een schrikwekkend kat en muis spel terecht, gevoed door rechtvaardigheid en wraak.

Dr Sleep is zeker een aanrader voor Stephen King fans, hoewel het de huiveringwekkende en ademstokkende spanning een beetje mist. Hij focust zich meer op het humane aspect van de personages en het leven dat ze leiden. Het boek blijft spannend en is zonder meer een echte page turner, maar als je wilt kan je er nog altijd even uit kruipen en op adem komen. De lezer heeft hier de overhand, terwijl je in The Shining geen schijn van kans maakt.

9789024563944.img

Een recensie schrijven over een van de bekendste thrillers uit de jaren zeventig, waaruit later een van de populairste horrorfilms is verschenen, is uiteraard niet erg vernieuwend. Aangezien Stephen King echter besloot om er nu, meer dan dertig jaar na het verschijnen van The Shining, een vervolg aan te breien, leek het me toch leuk om nog eens stil te staan bij deze huiveringwekkende thriller.

Noem Stephen King de koning van de pulp, noem hem een man wiens boeken nooit een elitaire of intellectuele doelgroep zullen bereiken. Noem hem een fantast en een verzinner van onrealistische science fiction, een commerciële griezelverteller. Noem de man wat je wilt, maar dit sluit niet uit dat hij je van het eerste woord meezuigt in elk verhaal dat er uit zijn pen vloeit. Als Alice die door het konijnenhol valt, kom je in een wereld terecht van wanorde, angst, fictie en avontuur. En je geraakt er pas weer uit als je het boek tot de laatste letter hebt uitgelezen. Je begint nog maar net te lezen, er gebeurt nog niets relevant of ook maar interessant, en voordat je het weet verdwijnt de wereld al rond je en ga je helemaal op in het verhaal. Dit punt bereikte ik al helemaal in het begin, wanneer de hoteleigenaar aan Jack uitlegt hoe de boiler werkt. Daar gaat het misschien wel drie bladzijden over en ik volg geboeid zijn uitleg mee. Achteraf besef ik pas: Zit ik nu al in het verhaal? Damn you Stephen King, you are good!

Jack Torrance besloot een job als conciërge aan te nemen in het prestigieuze Overlook Hotel. Hij trekt in het hotel wanneer het seizoen voorbij is en verblijft er de hele winter, samen met zijn vrouw Wendy en zoontje Danny. Jack heeft een alcohol verleden, Wendy een slechte relatie met haar moeder en Danny heeft “het licht”. Danny’s speciale gave doet hem op voorhand aanvoelen wanneer er iets gaat gebeuren en hij kan ook de gedachten van mensen lezen. Samen belanden ze in een hotel met een duister, crimineel verleden , dat in de winter door de sneeuw helemaal is afgezonderd van de buitenwereld. Hoewel ze er enkel met hun gedrieën wonen, wordt het hotel met zijn vergane gasten, een vierde bewoner. En deze is niet zo gezind op bezoekers. Zeker niet diegene met het “licht”. King houdt je adem vast en laat deze  weer los wanneer hij er zin in heeft. Hij geeft je een sprankeltje hoop om die dan even snel de grond weer in te boren. Hij wikt en weegt zijn verhaal af tot het op een punt komt waarin je denkt: Dit is het. De top van de ijsberg is bereikt en vanaf nu kunnen we alleen nog maar naar beneden glijden, in de gapende mond van een ijskoude zee.

hardcover_prop_embed

Dit boek is ongetwijfeld een klassieker en ik kan niet wachten om aan het vervolg te beginnen…Dr. Sleep.

 

Een Schitterend Gebrek neemt ons mee in een tijd van verlichting en wetenschap, gemaskerde bals en afgunst, nieuwe en oude werelden. Het sleurt de lezer mee door een Europa waar we momenteel zeer ver van af staan, maar door als centrale thema de liefde te nemen, we er ons als lezer toch sterk mee verbonden voelen.

Een vrouw wandelt gesluierd door de straten van het 18e eeuwse Amsterdam. De mensen kennen haar, maar ontkennen dit liever. Haar voile werkt bevrijdend en hangt als een scherm tussen haar en de rest van de wereld. Haar vraag voor anonimiteit wordt niet betwist, hoewel het mysterieuze ervan wel de interesse wekt bij menig mannen. We gaan ervan uit dat ze haar schoonheid wilt beschermen en stellen dit niet verder in vraag. Wie is deze vrouw? Wat is haar verhaal? En vooral: waarom zouden we willen weten waarvoor ze zich verborgen houdt? Is dit werkelijk een schitterend gebrek?

Het verhaal springt terug in de tijd, tot waar zij een onschuldig, lief plattelandsmeisje van zes jaar was. De natuur zag zij als haar speeltuin en ze leefde afgeschermd van de gevaren en ontucht van de grote steden. Ze leidde een zorgeloos leven, was omringd door mensen die van haar houden en ontdekte elke dag nieuwe dingen die haar doen stilstaan en genieten van haar geluk. Haar kinderlijke onschuld kwam echter tot een einde wanneer ze op haar 14 jaar op slag verliefd wordt op de man van haar leven. Vanaf dat moment wordt ze mee gesleurd in een wereld van literatuur en wetenschap. Ze stelde de wereld in vraag en geraakt meer onder de indruk van wat ze leert dan van datgene ze in de natuur tegen komt. Ze bereidde zich voor op haar prins op het witte paard, maar zoals alle mooie sprookjes kwam er een abrupt einde aan hun grote liefde. Hun wegen splitsen en beide levens worden op een andere manier aangetast door dit verlies. Het leven van de jongen, niemand minder dan de beroemde Casanova, omvat vele vrouwen en gebroken harten, hoewel hij dit altijd zal ontkennen. Het is echter niet zijn verhaal dat hier ten toon wordt gespreid, maar dat van zijn eerste grote liefde: Lucia. We worden uitgenodigd om als kompaan mee te gaan op haar reizen en zien hoe haar hobbelend levenspad littekens achterlaat op haar gelaat. In de liefde gelooft zij niet meer, dus stelt ze liever haar lichaam te koop voor geld. Ze trekt van Venetie naar Parijs en beland uiteindelijk in Amsterdam. Ze ontmoet mensen die zich over haar willen ontfermen, maar staat er ook dikwijls alleen voor. Haar ervaringen tekenen haar en haar scepticisme en strijdlustigheid helpen haar overleven. Ze weet na een tijd niet meer waar ze naar op zoek is en vraagt zich af of ze haar eerste liefde, die ze in haar gedachten heeft geïdealiseerd tot perfecte man, nog ooit zal weer zien. Zullen haar verwachtingen dan worden ingevuld of zijn hun levens hiervoor te ver uiteen gelopen?

Het boek is op een bijna poëtische wijze geschreven, zonder dat de lezer moet struikelen over de zinnen. Enerzijds ga je mee op in de geleerde discussies die de verlichte heren uit haar gezelschap voeren, anderzijds kan je even zeer opgaan in de fantasierijke avonturen die ze als kind beleeft. Doorheen het verhaal blijf je stilletjes hopen dat het wel weer goed komt met haar. Je wordt constant over en weer gesleurd tussen momenten van geluk of rust en periodes van angst en verdriet. Het stelt de liefde in vraag en beantwoord deze uiteindelijk met volgende woorden: Liefde is niet bemind worden, maar lief hebben.

Image

Mensen die we een muurbloempje noemen roept vaak het cliché beeld op van een jongen of meisje die zijn leeftijdsgenoten ziet dansen op het eindejaarsbal, maar zelf als het ware tegen de muur plakt, te bang om zelf actie te ondernemen en er van overtuigd dat niemand hem/haar ten dans zou vragen. Maar wat zijn dan de voordelen van een muurbloempje te zijn? Volgens het boek van Stephen Chbosky is een muurbloempje iemand die alles hoort, altijd klaar staat om te luisteren, maar verstandig genoeg is om te weten wanneer hij iets voor zichzelf moet houden. Het boek “Perks of Being a Wallflower” wordt verteld vanuit het standpunt van Charlie, een muurbloem. Hij heeft twee liefhebbende ouders, een atletische broer en een knappe zus. Zelf is hij de jongste van het gezin, maar staat hij intellectueel heel ver voor zijn leeftijd. Charlie begint aan zijn eerste jaar van de middelbare school en kent een moeilijke start doordat hij net zijn beste vriend heeft verloren. Voorzichtig gaat hij zelf op zoek naar nieuwe vrienden, eerste liefdes , onbekende terreinen en laat hij zich onderdompelen in de wereld van boeken, drugs, feestjes en The Rocky Horror Picture Show. Begrijp me niet verkeerd, het boek gaat helemaal niet over “a good guy turned bad”, maar over de stille jongen Charlie die deze nieuwe wereld vanuit zijn eigen blik ziet en probeert te begrijpen. De nuchterheid en naïviteit van het hoofdpersonage, doen vaak ontroeren en je perspectief volledig veranderen. Alledaagse zaken zoals vriendschap, seks, sociale gebeurtenissen zoals een feestje worden door Charlie in vraag gesteld. Zaken waar je als individu al lang een bepaald beeld over hebt gevormd en er vaak vanuit gaat dat iedereen vanaf een bepaalde leeftijd er ook zo over denkt, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Charlie is een vijftienjarige jongen, maar zijn gedachtengang stroomt voort als die van een nieuwsgierig, zevenjarig jongetje. Hij ziet de wereld met een soort kinderlijke onschuld, hoewel hij zeer intelligent en volwassen overkomt.

Zijn nieuwe ervaringen schrijft hij doorheen het boek neer naar een anonieme vriend. We komen niet te weten wie dit is, maar hij vertrouwt deze persoon genoeg om zijn ups en downs tegen te vertellen. Charlie ontmoet zijn twee beste vrienden, Sam en Patrick, en zij helpen hem om zich langzaam aan beter te voelen en los van de muur te komen. Charlie vertelt over wat hij met hen meemaakt en hoe hij zich aanvaard voelt binnen de nieuwe vriendenkring. We krijgen geen spannend avonturen te horen, behalve misschien eens een drugs trip die niet goed is afgelopen, maar mogen een kijkje nemen naar de ontwikkeling van een introverte jongen en zijn eerste stappen in een nieuwe sociale wereld. De verhalen lijken nietsbeduidend, maar het is vooral de manier waarop Charlie hier naar kijkt dat je meesleurt in het boek. In het begint werkt zijn blik bevreemdend, maar na een tijdje lijkt het alsof je hem echt kent en weet dat dit gewoon is hoe Charlie met dingen om gaat. Altijd doordacht, beheerst en niets als vanzelfsprekend aannemen. Hij stelt de meest eenvoudige dingen in vraag en doet je even stilstaan bij alledaagse gebeurtenissen die ons gewoonlijk maar voorbij scheren. Waarom Charlie is wie hij is komt pas helemaal op het einde aan het licht. Een onthulling die ik jullie nog niet ga bijbrengen, maar die zeker de moeite waard is om te achterhalen. Veel leesplezier!

Image

Het is altijd spannender om een tentoonstelling te bezoeken van een kunstenaar die je niet kent. Zo kan je met een eerste blik overweldigd worden of onaangeroerd blijven. Kunst mooi of interessant vinden is iets persoonlijks en kan alle wegen uitgaan. Zo hou ik bijvoorbeeld erg van warme, nostalgische en dromerige schilderijen enerzijds. Anderzijds kan niets mij zo fascineren als surrealitische, groteske werken waarin je je fantasie de vrije loop kunt laten en wordt uitgedaagd om na te denken.

Neo Rauch stelt momenteel zijn magistrale werken tentoon in het Palais des Beaux-Arts (Bozar) te Brussel. Meteen word je geconfronteerd met enorm grote schilderijen die alleen al omwille van hun omvang een geweldige indruk achterlaten. Hoewel Neo Rauch, geboren in 1960, een hedendaagse kunstenaar is lijken zijn werken hier niet thuis te horen. De personages die hij schildert lijken vaak af te stammen uit een ander tijdsstip dan de achtergronden die hij erbij schildert. Zijn schilderstijl is een combinatie van het socialistisch realisme en het surrealisme. Ruwe technieken wisselt hij af met scherpe, afgelijnde lijnen. Soms gaat hij heel nonchalant om met achtergronden of details, maar hij legt veel nadruk op het symbolisme in zijn schilderijen. De reeks werken die hij tentoonstelt lijken allemaal ontsponnen te zijn uit een of andere chaotische nachtmerrie. Elk werk stelt een verhaal voor waar begin en einde in elkaar overlopen. Ondanks het gebruik van felle of aanwezige kleuren, zijn de schilderijen weemoedig en somber. Ze drukken zelden tot nooit een vrolijke boodschap uit, maar stimuleren de kijker tot nadenken en relativeren.

Terugkerende elementen zijn bizarre half-menselijke figuren, zweverige droomsequenties en kleine details die vaak duiden op de achterliggende boodschap van het hele schilderij. Hoewel er genoeg is in onze maatschappij om kritiek op te uiten, lijken zijn schilderijen uit andere tijdsdimensie te komen. Ze suggereren een situatie uit eind 19e – begin 20e eeuw, maar worden vermengd met hedendaagse componenten en kleuren. Wat ook regelmatig lijkt terug te keren is de verwijzing naar het gebruik van verf in zijn werken. Alsof hij de toeschouwer eraan wil doen herinneren dat het “slechts” een schilderij is waar men naar kijkt.

rauch

Neo Rauch werkt verbazend en inspirerend. De aantrekkingskracht van zijn schilderijen is enorm en zowel zijn schilderstijl als symboliek wekt meteen de interesse.

De tentoonstelling loopt nog tot 19 mei in BOZAR te Brussel.

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.