Het is waar, ik ben zot van A. Ik geef het eerlijk toe. Mijn liefde is zo groot, zo overweldigend, ik zou nooit meer weg kunnen bij A. Wat jij mij bijbrengt is puur cultureel genot. Jij staat er altijd voor mij, in weer en wind. Ik ken jou door en door, ik ken jouw highlights en downsides (hoewel je er weinig hebt). Jij laat me de mooiste plekjes zien. Jij met je eeuwenoude geschiedenis, je charmeert me elke dag weer. Bij jou voel ik me thuis.
Oh Antwerpen, ik ben zot van A!

Maar ben ik ook zot van “Zot van A”? Jan Verheyen slaat de bal niet helemaal mis met dit luchtig tafereeltje. Toegegeven, ik ben geen fan van de Vlaamse film. Ik was ook niet van plan om deze film te zien, maar liet me er toch maar naar meeslepen.

Zot van A speelt zich af in het prachtige Antwerpen. So far so good.
De acteurs? Nu ja, ik denk dat zowat elke Vlaamse acteur wel vertegenwoordigd was in deze film. Soms leken ze zelfs een cameo te spelen, aangezien sommige rollen wel erg klein bleven voor toch wel erg grote namen (komaan Axel Daeseleire!). Grote namen in België uiteraard. Nuja, Vlaanderen.

Het verhaal zelf stelt niet zoveel voor, maar dat moet misschien niet. Een vijftal koppels ervaren de liefde op hun eigen manier. Ze zijn bang om zich te binden, ze vertrouwen elkaar niet meer, ze ontdekken nieuwe dingen, ze weren oude zaken af, maar komen uiteindelijk tot het besef dat liefde alles overwint. Liefde voor elkaar en liefde voor de stad (want het is toch ook wel een heel klein beetje een promotiestunt voor Antwerpen geweest, maar daar heb ik niet veel op tegen.)

Uiteindelijk heb ik er wel van genoten. Hoewel er geen rode draad in het verhaal zat en de keuze van de acteurs weer erg voor de hand liggend was, heb ik goed kunnen lachen en me geen seconde verveeld.

Ohja, en ik wil Michel van Dousselaere feliciteren. Zijn rol als Sinterklaas is bijna zo geloofwaardig als die van Jan Decleir (de échte sint!). Michel’s uitleg over wie zwarte piet is zal de geschiedenisboeken ingaan.