Zoals iedereen (behalve zij die onder een steen leven) ben ik opgegroeid met de charmante tekenfilms van Walt Disney. We hebben ons allemaal wel meerdere keren laten meeslepen door de prachtige poëzie die Disney aan zijn kijkers verschaft. Al meer dan 70 jaar tovert Walt Disney gekende en beminde sprookjes om naar hartverwarmende speelfilms.

Dit betoog gaat niet over het kwalitieve verval van de Disneyfilm. Hoewel er tegenwoordig uit pure tamzakkerij  gemakszucht wordt gekozen om slecht getekende, met de computer bewerkte misbaksels uit de Disneyfabriek (of elke andere animatiestudio for that matter) te persen, ga ik hier toch niet mijn beklag over doen. Daar zou ik namelijk te veel pagina’s aan kunnen wijden.

Ik wil het hebben over de special editions en de zogenaamde “enhanced versions” van de nieuwe Disney DVD’s. Wanneer ik als kind een Disneyfilm zag, bekeek ik deze op videocassette. Het beeld trilde een beetje, de kleuren waren wat grauw en het geluid was niet optimaal, maar de ware charme van het sprookje bereikte mij keer op keer.

De speciale edities zorgen er naar mijn mening voor dat de charme en authenticiteit van de film verloren gaat. Het verhaal verliest zijn essentie, zijn warmte, zijn je ne sais quoi. Door wat komt dit, vraagt u zich misschien af? Het antwoord is eenvoudig: de kleuren. Ik heb net de nieuwe “verbeterde” versie van Belle en het Beest gezien (één van mijn all time favorites) en werd meermaals verblind door de felle kleuren die het scherm oplichten. Waarom is dit nodig? Is het om de kindjes minder bang te maken bij bijvoorbeeld enge, nachtelijke bosscènes, die door het nieuwe kleurgebruik eerder in de late namiddag leken af te spelen? Willen we de kinderen nog meer hyperactief maken door ze bloot te stellen aan drukke, luidruchtige kleuren? Het is hetzelfde als snoep geven aan een energiek kind: ze worden er alvast niet rustiger van.

Een Disneyfilm moet wat groezelige, grauwe kleuren hebben. Dat is net de artistieke essentie. Wanneer men de kleuren gaat verzadigen en laat opflakkeren komt dit veeleer karikaturaal en amateuristisch over. Ik zie een Disneyfilm als een kunstwerk, met prachtige licht-donker composities en een kleurgebruik die eerder neigt naar het realisme in plaats van een illusionaire wereld. Want is dat niet de boodschap van elke Disneyfilm: Een plek waar je dromen kunnen uitkomen. Wel, ik laat mijn dromen liever uitkomen op een plaats die er realistisch en authentiek uitziet, dan in een kitscherig kleurboek.