Op een koude oktoberavond, ergens in de banlieue van Antwerpen, kwamen zes meisjes samen om Halloween te vieren. Hun tocht door de wereld van de horrorfilms verliep alst volgt:

Het begon allemaal met een nachtmerrie waar geen einde aan leek te komen. Een nachtmerrie die zich gelukkig niet in mijn straat afspeelde, maar in het inmiddels wereldberoemde “Elm Street”. Een veel voorkomende straatnaam in de Verenigde Staten, maar na het zien van deze film zou ik precies toch verhuizen. Nightmare on Elm Street is ongetwijfeld een klassieker binnen het horrorgenre, een must-see. Het verhaal zorgt ervoor dat je niet meer durft gaan slapen, aangezien de moordenaar (Freddy Krueger) je in je slaap komt vermoorden. De regisseur, Wes Craven, kennen we ondertussen van de geslaagde Scream-trilogie, maar hij heeft met Nightmare on Elm Street zijn vlag gepland in het horrorgenre. Enkel het einde van de film ontgaat me een beetje, maar misschien moet ik gewoon eens Nightmare on Elm Street 2 zien. En 3. En 4. En 5…

Na deze enge droom, gingen de zes meisjes zich aanmelden bij Theta Pi. Deze sorority (iets waar wij in ons Belgenland niet meteen mee vertrouwd zijn) had een paar waarden waar ze zich trouw aan hielden, maar ze legde vooral de nadruk op: geheimhouding en solidariteit. Goed, want aan die code  konden de dames uit Sorority Row zich maar beter houden aangezien ze gezamelijk (perongeluk) een Theta Pi zuster hadden vermoord. Een verhaal is er wel, maar het blijft op de achtergrond. De meisjes worden snel en vaak op creatieve wijze vermoord, maar verder wordt er niet echt moeite gedaan om spanning op te bouwen. De uiteindelijke moordenaar is verrassend, maar tegelijk ook wat vergezocht. Ten slotte heeft het verhaal erg veel weg van een Amerikaanse boekenserie, getiteld “Pretty Little Liars“, maar dan de R-rated versie.

Na hun avontuur in het Amerikaanse studentenleven, kwamen de zes meisjes weer in de realiteit terecht. Geen leuke realiteit, dat zeker niet. Dichtslaande deuren, bewegende lampen, gestommel op de trap,… Klinkt niet zo eng misschien, tenzij ik u vertel dat dit alles gebeurt door toedoen van paranormale activiteiten. Katie wordt al jarenlang achtervolgd door iets onzichtbaars, iets bovennatuurlijks. Nu zij haar vriendje hierover heeft ingelicht, besluit hij om het huis dag en nacht te filmen. Hij hoopt op deze manier te ontdekken wat zijn vriendin lastigvalt. Een slecht plan zo blijkt, want het filmen maakt het alleen maar erger. De film (Paranormal Activity) bouwt langzaam op, maar dit stoort zeker niet. Het doet erg realistisch aan en zorgt meer dan eens voor een beklemmend gevoel. Geen overbodige bloedscènes, geen monsterachtige verschijningen, geen Hollywoodiaanse babes en studs. Alles in deze film lijkt echt, waardoor je uit je zetel springt bij elk geluidje dat je denkt te horen.

Op inception-achtige wijze kwamen de zes meisjes ten slotte weer aan in de “echte” werkelijkheid. Nu konden de vriendinnen weer opgelucht ademhalen… Of toch niet?  To be continued next Halloween.