Mijn eerste 3D ervaring was er meteen een die ik nooit meer zal vergeten: Jackass 3D. Een recensie schrijven over een Jackassfilm is niet eenvoudig. Ofwel ben je ervoor en kan je na de film je gezicht niet meer bewegen omdat het zo verkrampt is van het lachen. Ofwel ben je er tegen en begrijp je niet waarom mensen kunnen lachen met de pijn van anderen. Ik hoor bij die eerste groep.

Als jonge knaapjes verschenen de “heren” van Jackass tien jaar geleden voor het eerst op MTV. Vol levenslust en uiteraard een masochistisch kantje maakten ze verschillende filmpjes van hun stunts die bijna altijd pijnlijk afliepen. Wanneer Jackass voor het eerst op het grote scherm te zien was, konden de jongens zich pas echt volledig laten gaan. De stunts werden pijnlijker, gevaarlijker en vuiler.

Nu hebben ze een derde, en volgens mij ook laatste, film uitgebracht in 3D. Erg veel merkte je er niet van, enkel de stukken die ze in slowmotion afspeelde. Maar, je gaat uiteindelijk niet naar Jackass zien voor de special 3D effects.

De heren worden een dagje ouder en dat merk je ook in de film. Hun enthousiasme voor de stunts is veranderd in angst en misnoegen. Je krijgt eerder medelijden met hen, dan dat je ze wilt aanmoedigen iets geks te doen. Johnny Knoxville blijft nog altijd even energiek en neemt de gevaarlijkste dingen op zich, maar de rest zorgt ervoor dat hun pijn tot een minimum beperkt blijft.

Deze film vond ik wel een mooie afsluiter van hun carrière. De aftiteling ontroerde me dan ook. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen over een Jackassfilm. Het zal mijn nostalgisch kantje zijn geweest dat stiekem een traantje moest wegpikken bij de soundtrack op het einde van de film: Memories van Weezer.
Het is het einde van een tijdperk, kerels. Het ga jullie goed!

Sidenote: Er wacht een aangename verrassing voor de trouwe MTV kijkers die het tijdperk nog hebben meegemaakt toen er nog muziek was op MTV (echt waar!) en toen er nog Herbreeuwse reclameboodschappen over ons scherm vlogen. De film wordt namelijk ingeleid door twee oude MTV vrienden, die ik helaas al lang niet meer op het scherm heb gezien.