Het is niet de eerste keer dat ik na afloop van een film met verschillende vragen in mijn hoofd bleef zitten. Met Donnie Darko was het echter de eerste keer dat ik effectief uitleg ben gaan opzoeken. Nog nooit zag ik zo’n raadselachtig plot, maar ik zag ook nooit elders zulke interessante personages.

Donnie is een zestienjarige jongen die er nog al een vreemde, imaginaire vriend aan overhoud: een verschikkelijk eng konijn (ik zal nooit meer op dezelfde manier naar konijnen kunnen kijken). Het konijn, Frank, lokt hem op een nacht echter naar buiten waardoor Donnie aan de dood weet te ontsnappen. Die nacht viel er namelijk een vliegtuigmotor dwars door zijn kamer. Vanaf dan gaat alles mis, want het konijn blijft voor hem verschijnen en dwingt Donnie om “slechte” dingen te doen.

Deze beschrijving klopt enerzijds, maar anderzijds is hij volledig uit zijn context gegrepen. Een context die je zelf zal moeten opzoeken, want ook in de film wordt het niet volledig duidelijk. Sommige rollen lijken onbeduidend, maar zijn juist weer heel belangrijk in het verhaal. Bij deze film moet je op elk detail letten en je moet permanent geconcentreerd blijven om niets te missen.

Als er iemand is, die zonder de uitleg te lezen, de film van de eerste keer volledig snapt,dan …nou die persoon kan dan waarschijnlijk alleen maar Richard Kelly zijn. Donnie Darko is één van die films die je eraan herinnert waarom je ook weer zoveel van cinema houdt. Kelly’s bizarre gedachtegang mondde uit in een meesterwerk, een film dat je meermaals kan en moet zien. Deze film geeft het publiek de taak om het plot te analyseren, waardoor je creatieve geest wordt gestimuleerd.

Jake Gyllenhaal schittert in deze film als Donnie. Hiermee heeft hij volledig mijn respect gewonnen, want zelden zag ik zulke goede en natuurlijke acteerprestaties. Hij eigent de rol van Donnie volledig naar zich toe. Vooral de momenten bij zijn psychiater deden mij meer dan eens kippevel bezorgen.
He puts the dark in Darko.

Voor uitleg zie hier of hier.  Spoiler alert!