Als dertienjarig meisje kwam ik voor het eerst in aanraking met de Harry Potterboeken. In mijn pre-puberale fase was ik nog erg tegen Harry Potter en weigerde ik mee te lopen met de rest. Tot ik de boeken effectief begon te lezen en werd gehypnotiseerd door de magische wereld en de toverachtige schrijfstijl van J.K. Rowling. Jarenlang was ik dan ook een trouwe fan van de Harry Potter-saga.

De laatste jaren begon ik me toch wat te ergeren aan de tijdsduur tussen de films en vervaagde mijn passie en interesse voor de films. De boeken die ik ooit zoveel had gelezen, waren ondertussen aan het wegkwijnen op mijn boekenschap. De films die ik had aangekocht en veelvuldig had bekeken, bleven onaangeroerd in mijn DVD-kast liggen. Was de Harry Potter betovering nu volledig verbroken?

Als brave Dreuzel ben ik toch maar naar de laatste  film (Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1) gaan kijken en met opgelucht gevoel kan ik zeggen: de magie is volledig terug. Regisseur David Yates wist welke ingredienten hij moest gebruiken om het perfecte brouwsel voor een Potterfilm te maken. De film kreeg door zijn duistere kant en oprechte emoties van de acteurs een erg volwassen effect. De drie tovenaarsvrienden keerden dit keer niet terug naar de schoolbanken van Zweinstein, maar werden de hele film opgejaagd door Voldemort en zijn consorten. Dit leidde tot enkele verbijsterend spannende achtervolgings- en gevechtsscènes.

Hoewel de film erg donker en onrustig aanvoelt, wist de regisseur toch voldoende momenten van humor in de film te brengen zodat de kijker even op adem kon komen. Geen gezochte mopjes, maar oprechte, naieve opmerkingen van de personages die je meer dan eens deden lachen.

Een onmiskenbaar hoogtepunt van de film was ongetwijfeld het prachtige schaduwspel dat het verhaal van de Drie Gebroeders illustreerde. Ik betrapte me erop dat ik zo werd meegeslepen door de kartonachtige schaduwfiguren, dat ik teleurgesteld was toen er terug werd overgeschakeld naar het gewone beeld.
Een ander geweldig geslaagd moment vond ik de laatste achtervolginsscène in het bos, waarin de drie vrienden werden opgejaagd door de Bloedhonden. Een uitstekende keuze van de regisseur om hier geen oppompende muziek onder te zetten, maar de scène volledig stil te laten, op het geritsel van de bladeren en het geluid van hun ademhaling na. Het deed je werkelijk de adem afsnijden en je belandde letterlijk op het puntje van je stoel.

Het einde, wat ik hier uiteraard niet ga toelichten, vond ik erg mooi en terecht. De voorlaatste scène was een sereen afscheid van het eerste deel, terwijl de allerlaatste scène ons klaarstoomde voor een erg spannend tweede deel. Rondom mij hoorde ik enkele bakvissen klagend zeggen dat ze het een belachelijk einde vonden. Ik ben er van overtuigd dat ze hetzelfde hadden gezegd als de film was geeindigd met een gigantische cliffhanger.

Deze film krijgt van mij het meeste waardering, omdat ik eindelijk opnieuw zin krijg om de boeken terug te lezen. Two Thumbs Up for Harry!