In Rundskop wordt het beeld van het idyllische en vreedzame Limburg wel een beetje doorheen geschud. We krijgen hier namelijk te maken met de hormonenmaffia. Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) zit in de veeteelt en kreeg sinds jongs af aan al aangeleerd welke hormonen het beste van toepassing waren om de dieren vet te mesten. Een verkeerde deal met een West-Vlaamse veeboer, Waalse criminele garagisten op de verkeerde plaats en het verkeerde moment, toevalligheden die slechte herinneringen uit het verleden terughalen, onbegrepen liefde en dit alles gedragen op de (gigantische) schouders van Jacky Vanmarsenille.

Ik moet toegeven, het was even wennen om Matthias Schoenaerts met een Limburgs accent te horen spreken. Maar daar kon ik mij al gauw genoeg overzetten. Waarvan ik pas echt telkens weer moest slikken was zijn kolosaal gestalte. Matthias Schoenaerts is voor deze rol zo’n dertig kilo bij gekomen en zijn verschijning op het scherm was dan ook immens. De manier waarop hij dikwijls in beeld werd gebracht, zorgde ervoor dat hij zelf werd afgebeeld als een of ander ontzaglijk beest.

De mise en scène doet het verhaal volledig tot zijn recht komen. Door het gebruik van close ups werd de kijker rechtstreeks geconfronteerd met het beklemmend gevoel dat Jacky ondervond. Het was dan ook vaak muisstil in de zaal. Matthias Schoenaerts zette een briljante rol neer. Niet enkel zijn acteerprestaties waren optimaal, maar ook zijn mimiek en lichaamstaal spraken boekdelen.

Doorheen de film kon je parallellen trekken tussen Jacky en het vee. Als hij in de buurt van Lucia was leek hij een geslagen kalf, maar wanneer zijn agressie de spuigaten uitliep was hij net een wilde stier. Het verhaal was innemend en ontroerend, maar ook hard en ontnuchterend. Het is meer dan begrijpelijk dat er gisterenavond drie zalen op hetzelfde uur volledig vol zaten!