Vier jongeren met totaal verschillende karakters leven samen onder een dak in Antwerpen. Hun band is sterk, maar hun relatie wordt zwaar op de proef gesteld wanneer de losbandige vader van Jeroen, een van de huisgenoten, voor hun deur staat. De romantische en creatieve Frederik (Lothar Legon) vindt geen moment rust meer, de grote mond van Sebbe (Ken Verdoodt) wordt nog groter omdat hij een oude vete heeft met Jeroen’s vader, Jeroen (Randall Van Duytekom) zelf ziet dit als een kans om de band met zijn vader te versterken, maar verwaarloost hierdoor steeds meer zijn vriendinnetje Sarah (Clara Cleymans) die wanhopig op zoek is naar aandacht.  Merel (Lindsay Bervoets), de enige vrouw in huis, heeft enkel last van één man meer die ze van zich moet afslaan en probeert in al de chaos de vriendin van Jeroen op te beuren en de brokken te lijmen tussen de vrienden.

Het stuk is geschreven door de 22jarige Randall Van Duytekom en is een productie van de Proefkonijnen, een pas opgericht productiehuis die jong talent de kans geeft om zich creatief te ontplooien. De grote aanwinst op de planken was Clara Cleymans en hoewel ik genoot van haar acteerprestaties, vind ik dat de andere acteurs zeker niet moeten onderdoen voor haar talent. Lindsay Bervoets speelde haar rol als moederkloek voortreffelijk en Ken Verdoodt zette een bijna karikaturale prestatie van dé macho bij uitstek neer. Op het eerste zicht komt dit over the top acteren van Ken misschien wat merkwaardig over en doet het denken aan een vreemde uitloper van de slapstick, maar ik vond het perfect passen in het stuk en het deed meer dan eens lachsalvo’s opwekken bij het publiek. De rollen van Lothar en Randall bleven misschien iets meer op de achtergrond, maar het ingetogen karakter van hun vertolkingen paste wel goed bij de dramatische component die de twee jongens aan het toneelstuk leverden.

Hans De Munter is iemand die mijn ogen heeft doen openen. Hier en daar had ik hem wel al eens zien spelen, maar echt blijven hangen deed hij nooit. Zijn komisch talent piekt echter in dit toneelstuk en zijn aanwezigheid zorgde voor onmiddellijke lachreflexen. Hij zette de rol van verwilderde en zorgeloze vader vlekkeloos neer. De nonchalante houding van Jeroen’s vader stond in schril contrast met het zakelijke en geordende leventje van Jeroen en dit werd mooi belicht doorheen het toneelstuk.

De Koepoort 15 is een komisch en jong verhaal, maar weet op de juiste momenten dramatiek aan de historie toe te voegen. Het einde was een beetje voorspelbaar, maar een happy end en een romantische noot doen een stuk nooit kwaad.