Vijftien jaar na de eerste Scream film hebben de makers besloten om de trilogie aan te vullen met een vierde film. Scream, een kind van de late jaren negentig, wordt nu ondergedompeld in de wereld van Facebook en Youtube, waar jongeren enkel macht lijken te verkrijgen als ze op het internet voldoende fans hebben.

Zoveel jaren na de laatste moorden in Woodsboro, keert the one and only Sidney Prescott, nu een succesvol schrijfster, terug naar haar geboortedorp. Daar ontmoet ze niet enkel haar oude vrienden Gail Weathers (Courntey Cox) en Dewey (David Arquette), die samen met haar drie reeksen moorden hebben overleefd, maar maakt ze ook kennis met een nieuwe moordenaar die op de dool is. En natuurlijk heeft hij het op haar en haar familie gemunt.

Scream 4 kan niet tippen aan de andere Scream films, die nog gedrenkt waren in die typische old skool jaren negentig sfeer. Scream staat bekend om zijn reflexiviteit en zit vol met verwijzingen naar oudere horrorfilms. Dit probeerde ze ook in Scream 4 vol te houden, maar de nieuwe griezelfilms missen toch nog steeds de charme die een klassieker wel in zich heeft. 
Wat ik altijd zo leuk vond aan Screamfilms was dat ze voldoende humor bezaten, zodat je nooit echt bang hoefde te zijn. De moorden in Scream 4 waren zoals alle hedendaagse horrorfilms veel bloederiger en de spanning werd meestal tot een minimum beperkt doordat de moord zelf zo snel werd afgehandeld. Maar de opbouw tot de confrontatie met de moordenaar sneed je telkens weer de adem af.

Vanaf het begin bleef ik gefascineerd naar het scherm kijken, geboeid door wat er nu met Woodsboro is gebeurd en hoe de oude cast was geëvolueerd. De nieuwe castleden, voor zo lang ze in leven waren, kwamen erg natuurlijk over.  Geen dertigers die gecast waren om de rol van 18jarigen te spelen, maar jonge acteurs die oprecht de leefwereld van middelbare scholieren wisten aan te voelen.

Scream 4 doet je letterlijk gillen en blaakt van originaliteit enerzijds, hoewel hij anderzijds vrij trouw blijft aan de regels van een Screamfilm. Het is natuurlijk niet makkelijk om een vervolg te maken op een film die afstamt uit een andere decenia zonder al te veel op een verschrikkelijke remake te lijken, maar Scream 4 heeft zijn uiterste best gedaan hier niet in te vervallen. Enkel jammer dat team Gail en Dewey zo weinig actie kende, want laten we eerlijke zijn, zijn ZIJN gewoon Scream.