Met de steeds stijgende populariteit van kookprogramma’s, wat ik nog steeds niet begrijp, lijkt de wereld volledig in de ban te zijn van eten. Het is zelfs zo ver gekomen dat ook de kunstwereld onder de indruk lijkt te zijn van voedsel en er kost wat kost een kunstwerk van probeert te maken. In het fotomuseum te Antwerpen loopt nog tot en met 5 juni 2011 de tentoonstelling Hungry Eyes. Drie artiesten kunnen het niet laten om met hun eten te spelen en hier dan ook nog eens beeldende kunst van te maken.

Geslachte dieren, Valérie Belin

De eerste kunstenares die we tegenkomen op onze culinaire tocht is Valérie Belin. Haar werken zijn erg uiteenlopend. Ze gaan van aangrijpende zwart-wit foto’s van geslachte dieren, naar schilderachtige foto’s van fruitschalen.

 

 

Fruitmand, Valérie Belin

 

 

 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

Theekannen, Valérie Belin

 Haar kracht zit echter in haar subtiliteit. De kleinste werken die de kamer sierden waren die van de zilveren theekruiken. Je moest twee keer met je ogen knipperen om ze te herkennen, maar de manier waarop ze gefotografeerd waren deed ze bijna onzichtbaar maken.

 

 

De volgende stop is bij de uitzinnige kunstenaar Dimitri Tsykalov.

Dimitri Tsykalov

 

 Op twee niveaus houdt deze getalenteerde man zich bezig met zijn kunst. Allereerst maakt hij een kunstwerk, ditmaal uit een stuk overrijp fruit of groente. Hij snijdt hier dan een doodskop uit en lijkt hiermee de dodenweg van het rotte stuk fruit of groente te illustreren. Daarna trekt hij hier foto’s van tegen een zwarte achtergrond, alsof het gefotografeerde nog het laatste stukje leven is alvorens ze in een donkere afgrond stort.

 

 

 

Meat War, Dimitri Tsykalov

Tsykalov gaat echter nog een veel gruwelijker pad op met zijn Meat-reeks. Hier fotografeert hij mensen die gehuld zijn in lappen vlees. De vleeswaren zijn vaak omgevormd tot wapens of foltertuigen. De foto’s zijn erg confronterend en to the point.  Dit symboliseert op grimmige wijze het vele bloedvergieten dat zich dagelijks in de wereld afspeelt.

 

 

 

Ten slotte eindigt onze tocht in de grootste zaal van de tentoonstellingsruimte. Hierin bevinden zich de werken van Tony Le Duc. Hij gaat op heel gevarieerde wijze om met het afbeelden van eten. Soms fotografeert hij voedsel op een manier waardoor we bijna niet meer kunnen onderscheiden naar wat we aan het zien zijn. Het lijkt ook veel eerder op een schilderij dan een foto. Andere keren wil hij de kijker bewust maken van de kunst in het bereiden van gerechten. Zo trekt hij foto’s van de verschillende stappen die worden ondernomen om een maaltijd klaar te maken en wordt het gerecht ons op poëtische wijze voorgeschoteld. Zijn werken laten enerzijds de simpliciteit van een stuk eetwaren zien, in al zijn schoonheid en essentie. Anderzijds zoomt hij in om de kleinste details, waardoor een simpel stuk groente, plotseling de meest complexe constructie lijkt te hebben.

ovulating peas, Tony Le Duc

 

 

 

Rode Kool, Tony Le Duc

 

 

 

 

 

 

De hele tentoonstellingsruimte van Tony Le Duc stond in het teken van eten. Er lagen eeuwenoude kookboeken, veilig verborgen achter glas, waar de toeschouwer kon zien hoe men vis klaarmaakte in de zestiende eeuw. Op een grote witte muur projecteerde men allerlei gerechten, die op hypnotiserende wijze al ronddraaiend werden voorgesteld. Wat mij persoonlijk het langst heeft doen stilstaan, waren de foto’s van de huisvrouwen die trots in hun keuken stonden te poseren. Een vijftal werken lieten ouderwetse keukens zien, met daarin de vrouw des huizes. Er was altijd eten aanwezig, ofwel als iets dat permanent op de keukentafel stond (er moest maar eens bezoek komen), ofwel pronkend in de handen van La mama, of soms subtiel verstopt (bijvoorbeeld een taart die onder de kast aan het afkoelen was). Hoe dan ook, de werken sprongen op ludieke en artistieke wijze om met voedsel en ik kreeg alvast honger naar meer!

Huisvrouw in haar keuken, Tony Le Duc