Een baas die jou en haar patiënten seksueel lastig valt, de arrogante zoon van je chef die het roer heeft overgenomen en vastbesloten is het bedrijf te laten zinken en een machtsbeluste tiran die je de promotie van je dromen voor je ogen laten bengelen om ze daarna te schenken aan niemand minder dan zichzelf. Wie van deze drie droombazen verkiest u?

Nick (Jason Bateman), Dale (Charlie Day) en Kurt (Jason Sudeikis) moeten elke dag het verschrikkelijke bewind van hun bazen ondergaan. Alle drie zijn  ze gebonden aan hun job en lijkt ontslag nemen geen optie.  Wanneer ze op een dronken avond beginnen te fantaseren over een leven waarin hun baas niet zou voorkomen, krijgt het idee om hun bazen effectief te laten vermoorden, vorm. Woorden omzetten in daden is natuurlijk niet evident, waardoor de film uitdraait in een spiraal van misverstanden, domme ongelukken en begint te lijken op een handleiding “How not to plan the perfect murder”.

Jason Bateman deed men hartje al sneller slaan sinds Arrested Development en Jason Sudeikis zorgde al voor een gezonde ontwikkeling van mijn lachspieren dankzij zijn prestaties in Saturday Night Live. De echte revelatie in de film Horrible Bosses was voor mij zonder twijfel Charlie Day. Dit klein, behaard brokje energie deed mij letterlijk van mijn stoel vallen van het lachen. Hoewel de film voldoende actiescènes bevatte, was het vooral de “woordactie” die zorgde voor de snelheid van de film. Conversaties werden met een sneltempo afgevuurd en liepen chaotisch door elkaar, waardoor je de film eigenlijk al drie keer zou moeten zien zodat je elke acteur zijn stuk tekst kon horen. Hoewel dit misschien een storend element is voor sommigen, aangezien het de film erg druk maakte, vond ik dit enorm amusant en realistisch. De kalmte van Jason Bateman, de gladheid van Jason Sudeikis en de hyperactiviteit van Charlie Day zorgde voor een heerlijke komische cocktail. En dan heb ik het nog niet gehad over de glansprestaties van semi-dominatrix Jennifer Anniston, coke-head en Samoerai-lover Colin Farrell en gediplomeerde klootzak en katliefhebber Kevin Spacey. Toch was het de cameo van Jamie Foxx die de tranen over mijn wangen deed rollen. Improvisatie was troef in deze film, maar met zo’n sterke cast was dit overduidelijk geen enkel probleem.