Jackson, Missisipi, 1960. Aan de oppervlakte leek dit stadje het toonbeeld van waar goede, welgemanierde Amerikaanse burgers zich nestelde. Kinderen die in hun zondagskleren naar school gingen, moeders die de perfecte huisvrouwen waren en niet voor elkaar wilden onderdoen binnen het verenigingsleven en natuurlijk de hardwerkende echtgenoot, die ’s avonds vermoeid thuiskomt bij zijn lieve vrouw die al klaar staat met zijn pantoffels in de hand. Picture perfect, zoals wel eens wordt gezegd. Dit mooie plaatje had echter een andere kant, waar dikwijls omheen werd gekeken. Namelijk het verhaal van de zwarten in Jackson, Missisipi. Deze mensen woonden aan de andere kant van de stad, waar de bouwvallige wijken in schril contrast stonden met de versgemaaide tuintjes van de blanken. Zwarte vrouwen werkten als meid voor blanke dames, ze voedden hun kinderen op, maar mochten niet eens dezelfde toilet gebruiken als hun blanke werkgever.

Het boek “Een keukenmeidenroman” (in het engels “The Help“) vertelt het verhaal van Skeeter, een blanke journalist die na haar studies terug naar Jackson keert om te ontdekken dat ze er helemaal niet meer thuis hoort. Meer nog, ze walgt van de manier waarop haar vriendinnen hun meiden behandelen en besluit voor hen op te komen. Geheimelijk weet ze te kunnen afspreken met Aibeleen, de hulp van haar beste vriendin. Samen werken ze aan een boek die het standpunt van de zwarte meiden uit de doeken doet en gaandeweg hopen ze meer meiden te overtuigen om mee te werken aan dit project.

Dit boek is een meeslepend verhaal dat je meeneemt in de tijd waarin niet enkel de televisie in zwart en wit was.  Het is geschreven vanuit drie standpunten, dat van Skeeter, Aibileen en haar beste vriendin Minny. Op deze manier krijgt de lezer een kijk op het onderwerp rassenscheiding via drie totaal verschillende uitvalshoeken. Skeeter probeert zichzelf te ontdekken en haar rol als outsider is heel vergelijkbaar met die van de zwarte gemeenschap in het boek. Aibileen is dan weer het moederfiguur, die altijd volgzaam haar werkgevers heeft bediend, maar nu eindelijk klaar is om tot verzet te komen. En Minny, een vrouw die ondanks haar rol in de maatschappij , geen blad voor haar mond neemt, schept helderheid in hun levens. Alsook zorgt zij voor de vrolijke noot in het verhaal. Afwisselend word je geconfronteerd met emoties van verdriet enerzijds en lachbuien anderzijds. Hoe meer je sypathie groeit voor de hoofdrolspelers, des te meer afgrijzen krijg je van hun kwaadlustige tegenspelers. Zelf raad ik aan om het boek in het engels te lezen. De auteur heeft het zuiders accent namelijk overgenomen in haar schrijven en dit komt wat bevreemdend over in het nederlands.

Het verhaal is uiteraard fictie, maar een epiloog vertelt ons dat de auteur haar inspiratie putte uit haar eigen meid die ze vroeger als kind had en altijd als tweede moeder had gezien. Na het boek te hebben gelezen is het zeker ook een aanrader om de film The Help te gaan zien. De pijn, het verdriet, maar ook de humor en de snedige opmerkingen worden feilloos gebracht door Emma Stone, Viola Davis en Octavia Spencer.