Bokrijk toonde ons altijd een wereld uit een verleden waar wij geen directe link meer mee hebben. Huisjes met rieten daken, landelijke en ambachtelijke taferelen, bedden en stoelen die gemaakt leken voor de zeven dwergen, sport en spel waarvan de huidige ipad generatie kop noch staart van weet te maken,… Sinds 31 maart heeft Bokrijk echter een andere duik in de geschiedenis genomen, namelijk naar een tijd die toch meer herkenbaar is voor onze generatie, of toch zeker die van onze ouders en grootouders. De voeling met de jaren zestig is alvast sterker aanwezig dan die met het begin van de 20ste eeuw. De “sixties” zorgde ervoor dat bepaalde technologische ontwikkelingen, waar wij nu erg mee vertrouwd zijn, hun opgroei kende. Tv-series zoals Mad Men doen mensen terug hunkeren naar het hippe en trendzettende jaren 60, dus een tentoonstelling hierover in Vlaanderen’s bekendste openluchtmuseum kent ongetwijfeld een groot succes.

Je kan echter niet zomaar in het universum van de sixties binnenwandelen, stel je voor dat je daar je ouders of grootouders tegenkomt toen ze nog jong en onbezonnen waren ! Nee, in Bokrijk zijn ze hier heel streng op en wil geen risico’s nemen. Daarom krijg je aan de ingang van de sixties een geheel nieuw paspoort dat je vertelt wat je hobby’s zijn, hoe je heet, waar je bent geboren en wat je gezinssituatie is.

Ik nam de identiteit aan van de Italiaanse Donatella Rosso uit Genk. Ze was geboren in januari 1951 en haar lievelingseten was pasta. Op slag voelde ik een zekere identiteitsverandering ondergaan, aangezien ik ook ben geboren in januari en pasta toch wel mijn lievelingseten is! Toeval? Ik denk het niet. Met mijn nieuwe identiteit stapte ik de teletijdmachine (die ik me denkbeeldig voor het oog nam) in en belandde ik in een klein dorpje waarin het midden de krantenkiosk “Eddy” pronkte. Allereerst gingen we het kapsalon binnen, daar kon je via een televisiescherm verschillende kapsels uit de jaren zestig op je hoofd plaatsen. Of wat dacht u ervan om lekker neer te vleien onder de haardroger waar de roddels van de klanten doorheen zoemden?

Wat heeft dit tijdperk ons nog te bieden? Oh ja, een elektronica-zaak. Vroeger gingen de mensen nog gewoon naar de plaatselijke elektronica-winkels om televisietoestellen te kopen of herstellingen te laten uitvoeren. Deze kleine, gezellige zaken zijn nu allemaal omvergeblazen door grote multimedia bedrijven. Om de hoek prijkt cinema Rex, waarin je even kan kijken naar filmpjes over de jeugd van de jaren zestig. Mijmerend of dit nu dezelfde cinema Rex is die tijdens Wereldoorlog II in Antwerpen afbrandde wandel ik weer verder tot ik in een typische huiskamer terechtkom. Zwart-wit televisie, kronkelend behangpapier en in de speelgoedkast staan er Tiny-boeken (die las ik zelf nog!) opgesteld. Ten slotte belandden we in het jeugdhuis. Dit zijn locaties waar jongeren elkaar ontmoetten voordat Facebook bestond. Vroeger heette dit “sociaal contact”. Vervlogen tijden, helaas…

Het paspoort dat ik noodgedwongen in mijn handen kreeg geduwd, bleek nog wel degelijk een functie te hebben eens ik binnen was in de tentoonstelling. In elke locatie stond er namelijk een apparaat waarop je het paspoort kon plaatsen, waarna er een tekst verscheen waarin Donatella vertelde wie haar vrienden waren in het jeugdhuis, welk kapsel ze het leukst vond, wanneer zij een televisie hadden aangeschaft en naar welke muziek ze graag luisterde (Rocco Granata!).

Bokrijk zou dus Bokrijk niet zijn als het niet interactief en educatief tegelijk zou zijn. Deze tentoonstelling biedt een leuke en leerrijke kijk op de jaren zestig en is volgens mij zeker een aanrader voor mensen die deze tijd bewust hebben meegemaakt en op die manier hun gloriejaren nog eens voor een paar uurtjes kunnen herbeleven. Het enige jammere is dat het zo’n kleine locatie is, zeker als je een gigantisch groot domein als Bokrijk hebt om mee te werken. Verder een schitterend idee voor een dagje uit!