Een duistere vertelstem brengt ons de legende van Snow White of zoals hij haar noemde: Snow Gwhite…

Laten we van start gaan om de verschillen te zoeken tussen Disney’s Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen en Rupert Sanders’ Snow White and the Huntsman. Tijden zijn veranderd, dat is zeker. Het lieve, onschuldig Sneeuwwitje uit de animatiefilm heeft plaats moeten maken voor een strijdlustige, assertieve vrouw. Het Disney prinsesje was een hulpeloos slachtoffer van de boze koningin en kon enkel rekenen op de hulp van haar dierenvrienden, terwijl Kirsten Stewart’s Snow White wordt aangevallen door het Donkere Bos en pas het vertrouwen van de herrieschoppende dwergen weet te winnen wanneer ze ontdekken dat zij de prinses is en pure goedheid bevat. Disney maakte van Sneeuwwitje een huisvrouw, waar ze begon met het kuisen en koken voor de dwergen en eindigde als “de vrouw van…”. In Snow White and the Huntsman vecht ze zelf voor haar koninkrijk en troon, hoewel de melige kus (kussen!) en de giftige appel natuurlijk niet ontbraken.

Van special effects moet Snow White het wel hebben, waardoor de magische wereld waarin het verhaal zich afspeelt sterk tot zijn recht kwam. Takken die veranderen in slangen, soldaten die in glasscherven uiteen barsten, zwarte raven die opvliegen uit het kleed van de koningin,… Dit alles leverde een duistere en fantastische bijdrage aan de film en zorgt ervoor dat dit verhaal veel meer aanleunt bij het oorspronkelijke sprookje.

De film toont een eindeloze vlucht van de prinses met de jager die haar moest doden en mondt uit in het ultieme gevecht. Het zoveelste gevecht… Het is waarschijnlijk zo dat veel mensen de vechtscènes in deze film als episch en groots zullen aanschouwen, maar mij leken ze te langdradig en ik verloor hierdoor elk contact met de personages. Ik weerhield mij ervan om met mijn ogen te rollen toen het zoveelste gevecht het verhaal weer moest onderbreken en hoopte telkens dat we nu snel weer verder konden met de film.

Charlize Theron is goed in mooi zijn (hoewel ik niet zeker weet of dat een talent is), maar haar Brits accent deed mijn tenen een beetje krullen. Kristen Stewart speelt haar rol voortreffelijk hoewel de bevende, ongemakkelijke Bella uit Twilight toch te vaak naar boven kwam. De relatie tussen haar en de jager enerzijds, en haar jeugdvriend William anderzijds was nogal onduidelijk en liet de kijker achter met heel wat vraagtekens (Wat betekende die kus nu?).

Ik begrijp dat er een nieuwe populariteit heerst in de filmwereld waarin de emanciperende heldin de hoofdrol speelt, maar laten we eerlijk zijn: Snow White and the Huntsman leek net iets te hard op Tim Burton’s Alice in Wonderland. We’re all thinking it…