Een zondagavond in Londen. We schuimden de theaters af op zoek naar een musical die we de avond zelf nog konden aanschouwen. Alles was helaas uitverkocht en in de cinema werd er geen enkele interessante film gespeeld. Maar we moesten toch nog iets doen op onze laatste avond. Toch maar lukraak een film uitkiezen dan? Laten we nog een keer de programma’s van elke bioscoop uitkiemen. 14,99 pond voor een film waar we nog nooit van hadden gehoord? Zo openminded waren we nu ook weer niet. Op naar de volgende. 9,99 pond… De film begint om 20u50 en het is nu…20u54. We wisselden snel onze blikken met elkaar uit en zetten vervolgens een sprintje in naar de kassa. “Twee tickets voor The Perks of Being a Wallflower, aub!”

Al strompelend vielen we de kleine zaal binnen, stoorden we iedereen die al rustig in zijn zetel zat en ploften we onbeholpen neer in de rode zetels, zachtjes onze lach onderdrukkend. “Als we nu maar niet in de verkeerde zaal zitten”, was de laatste gedachte die mij binnenschoot toen de begingeneriek begon te spelen.

Meteen werd mijn vrees ongedaan gemaakt aangezien de soundtrack erg veel gelijkenissen vertoonde met die van Juno (ik had nog net op de affiche kunnen lezen dat deze film van dezelfde regisseur was) en het dus uitgesloten was dat we in de zaal zaten waar ze Sinister speelde. Aangezien we niet wisten waar de film over ging, werkte het verhaal al snel bevreemdend. Een voice over liet ons meteen weten dat het hoofdpersonage niet de meest stabiele achtergrond had en iets in zijn verleden had meegemaakt waardoor hij nu erg schuchter was. Toch was het niet van het begin duidelijk dat de film een sociaal drama was en leek het zelfs de humoristische kant op te gaan. Alleen kwamen de grapjes wat ongemakkelijk en houterig over en kreeg ik niet het gevoel dat ik naar high school kids aan het kijken was. Het was alsof volwassenen de rol van tieners moesten spelen zonder eigenlijk iets van kind zijn te tonen. Of misschien zijn hipsters gewoon een nieuw ras waarvan ik nog niet gewend ben ze in films te zien. De personages waren niet genoeg uitgewerkt om hen te kunnen situeren binnen het leven waarin ze een rol moesten vertolken. Het leek alsof tijd, ruimte en mens niet op de juiste plaats was ingegeven. De humor die er doorheen drenkte kwam niet overtuigend over en het leek alsof de screenwriter de acteurs iets wou laten doen waar ze geen ervaring mee hadden, namelijk “grappig zijn”. Slecht geschreven of slechte acteurs, dat is natuurlijk de vraag.

Nu ga ik de film niet volledig in de prullebak werpen, naar het einde toe werd de dramatiek van het verhaal duidelijk en mooi uitgespeeld. Ook de parallelen die werden getrokken tussen deze jongeren als wallflowers en de buitenbeentjes uit de musical Rocky Horror Picture Show vond ik een geslaagde keuze. Het is interessant om te ervaren dat deze cultfilm uit de jaren 70 nog steeds relevant is en nog altijd een betekenis voor de jongeren van vandaag.

De regisseur probeert een verhaal te maken met zowel humor als dramatiek en hoewel dit wel is gelukt  bij Juno, kwam het in deze film niet goed over. Het dramatische had doorheen heel de film moeten overheersen en dan had ik misschien een duimpje naar omhoog kunnen geven.