Je moet al een meesterverteller zijn om zoveel verschillende verhalen met elkaar te verbinden zonder dat de lezer zijn weg kwijt geraakt. Maar Khaled Hosseini is als een treinchauffeur die je met je volste hart kan vertrouwen. Je springt aan boord van de trein en ziet de verschillende verhalen als steden voorbij vliegen. Af en toe houd je halt bij een onbekende plek ergens in het verleden en ga je in kleermakerszit klaar zitten, wachtend op het volgend verhaal. De treinsporen wijzen je het pad dat je moet volgen en vormt de link tussen al reizen.

Het verhaal begint in een klein dorpje niet zo ver van Kabul, Afghanistan. Daar woont de tienjarige Abdullah samen met zijn driejarig zusje Pari, zijn vader en hoogzwangere stiefmoeder. Abdullah en Pari zijn twee handen op één buik en lijken aan elkaar verbonden te zijn door een onzichtbaar touw. Het gezin leeft in armoede, net zoals het hele dorp. Op een dag krijgt de vader, dankzij zijn neef Nabi, de mogelijkheid om Pari aan een welstellend gezin uit Kabul te verkopen. Een hartverscheurende keuze leidt tot een beslissing die Abdullah zijn vader nooit zal vergeven. Vanaf dat moment is onze trein in gang gezet. We zien hoe Pari zich nestelt in haar nieuwe gezinsleven, maar leren ook het verhaal van de trouwe knecht Nabi beter kennen. We maken sprongen in de tijd en ontdekken via heden en verleden wat onze personages allemaal hebben meegemaakt. Het huis in Kabul lijkt een zekere houvast te vormen, aangezien alles wat we tegenkomen hier opnieuw naartoe leidt. We reizen verder naar Parijs, Griekenland, Californië en worden intussen steeds teruggetrokken naar het hart van onze rit, Kabul. We ontmoeten nieuwe gezichten, maken kennis met onbeantwoorde liefdes en leren dat een onvoorwaardelijke verbintenis tussen mensen soms het enige is dat zin heeft in het universum. Hosseini vertelt het ene prachtverhaal na het andere, waardoor de lezer betrokken raakt bij elk nieuw scenario dat hij tegenkomt. Met de vaart van een sneltrein razen we verder, het beginstation is allang geen stipje meer aan de horizon.
Maar toch, wanneer de verschillende landschappen voorbij je raam passeren, vraag je je zuchtend af: Zullen Pari en Abdullah elkaar ooit weerzien?

Hosseini_En-uit-de-bergen-kwam-de-echo