Kreta, een eiland afgezonderd van de wereld. Ze onderscheiden zich zelfs met het Griekse vasteland. Het is een volk op zich en daar zijn ze trots op. Er heerst tot op heden toe een sterk gemeenschapsgevoel onder de mensen in de kleine dorpen waarmee het eiland is bevolkt. Hoewel we Kreta nu voornamelijk kennen als een toeristische, zonovergoten plek, met warme en zachtaardige mensen, kreeg het aan het begin van de twintigste eeuw een donker kantje. In de buurt van Agios Nikolaos ligt namelijk het dorpje Plaka, waaruit tot de jaren 60, geregeld leprozen werden overgescheept naar het eiland Spinalonga. Zij werden verbannen door hun ziekte en moesten al hun familie en bezit achter laten om een afgezonderd leven te leiden tussen andere lotgenoten.

Deze triestige geschiedenis krijgt een meer optimistische kijk dankzij het boek “Het Eiland” van Victora Hislop. We gaan samen met Alexis op zoek naar haar familiegeschiedenis op het eiland Kreta. Haar moeder Sofia heeft haar verleden steevast voor haar dochter verborgen gehouden, maar nu deze op een keerpunt in haar leven staat, besloot Sofia dat het tijd werd om open kaart met haar dochter te spelen. Het boek neemt ons verschillende generaties terug en voelt als een warme, melancholische reis doorheen het verleden aan. We maken kennis met gemeenschapsgevoel en de tradities van de Kretenzers, maar ook met hun bekrompenheid en angsten voor het onbekende. We leren de familie van Alexis kennen, die doorheen de jaren zowel traumatische als vreugdevolle dingen heeft moeten doorstaan. Maar we ontdekken vooral dat kracht en levenslust van de ter dood veroordeelde leprozen, hen sterker maakt dan we zelf ooit kunnen zijn. Het eiland Spinalonga, daar jarenlang een mistroostige reputatie heeft gehad, lijkt helemaal niet zo’n vreselijke plek te zijn. Mensen gingen er niet heen om hun laatste jaren als een hoopje verdriet in donkere steegjes te doen verslijten. Ze hervonden hun energie en wil om verder te gaan en stichten een nieuwe gemeenschap op.

“Het eiland” is een verhaal van lief en leed, maar ook van zelfkennis. Doorheen de generaties van vrouwen ontdekken we waar de verbanden zitten en waarom Sofia niet graag haar verleden wil erkennen. Het is misschien een beetje cliché maar de drie woorden die het best dit boek zouden omschrijven zijn “ontroerend, meeslepend en hartverwarmend”. Ik ben nog niet klaar om deze liefdevolle en soms dubieuze personages los te laten, maar het is tijd om Kreta te verlaten en het te laten rusten in de schaduw van Spinalonga.

5040_4c8a49deedf0f_5040