We zijn het hierna genoemde citaat allemaal wel eens een keertje tegengekomen: “I blame Disney for my high expectations of men”. Een rare uitspraak vond ik, aangezien deze mensen het echte leven vergelijken met letterlijke sprookjesverhalen. Niet te vergeten dat deze personages ook nog eens getekend zijn, dus een echte gelijkenis met de werkelijkheid is er niet meteen. En laten we eerlijk zijn, we zijn zeker geen prinsessen. Wat mijn hoge verwachtingen van romantiek en mannen heeft doen oplaaien zijn eerder teen movies.

Met teen movies bedoel ik de klassieke high school films, waarin de jongen altijd het meisje krijgt en ze nog lang en gelukkig leven. Toen ik hierover begon na te denken kwam ik tot het besef dat teen movies niet zoveel verschillen van Disney films. Het zijn eigenlijk sprookjes, maar dan gesitueerd in het moderne leven van een hedendaagse tiener.

Laten we de gelijkenissen even op een rijtje zetten:
Elke Disney film en tiener film heeft een held. Meestal is dit het meisje. Het meisje heeft een benarde of onaangename huidige situatie, die alleen kan worden opgelost door de tussenkomst van een jongen. Zo wordt de ijskoningin Kat in 10 things I hate about you ontdooit door de mysterieuze Patrick. Het “lelijke” eendje Laney uit She’s all that wordt omgevormd tot potentiële promqueen door de populaire Zack. Cher uit Clueless kan haar materialisme pas opzij zetten als ze het echte geluk vindt bij haar eigen Prince Charming. En zo gaat het lijstje wel door. Slechts heel soms is het de jongen die gered moet worden zoals Preston uit Can’t hardly wait die letterlijk heel zijn leven wacht om zijn liefdesverklaring te uiten aan Amanda. Of Matthew uit The Girl Next Door die eindelijk leert hoe hij voluit kan leven dankzij zijn nieuwe, sexy buurmeisje Danielle.

Elke Disney film en tiener film heeft een vijand. De meeste vijanden uit Disney films laten hun haat circuleren rond jaloezie en hebzucht. Denk maar aan de boze heks uit sneeuwwitje die de mooiste van het land wou zijn, of de stiefmoeder van assepoester die jaloers was op haar zacht karakter en liefelijk uiterlijk. Of zelfs Jafar, die de macht van de sultan wil overnemen. Wel, het zal geen verrassing zijn maar ook dit zijn vaak de motieven van de slechteriken uit tiener films. Zo draait het in Mean Girls bij de plastics volledig om populariteit en macht. In Clueless en Jawbreaker worden de getransformeerde lelijke eendjes plots overspoelt door een nieuw machtsgevoel waardoor zij algauw een rolverschuiving ondergaan van onschuldige nobody naar machtsbeluste high school queen. Taylor uit She’s all that is jaloers op de make over van Laney en beseft dat zij niet langer de populairste en knapste is van de school. Dus de slechteriken zijn dikwijls degene die belang hechten aan uiterlijk, populariteit en macht. Daarom worden ze in deze tiener films vaak vertegenwoordigd door de elite van de middelbare school.

Elke held of vijand heeft een sidekick. Dit kan gaan van Timon en Pumba tot de raaf van Maleficent. Ook in de tienerfilms is er meestal “the best friend” die het hoofdpersonage bijstaat met raad of onmiskenbaar de kant blijft kiezen van zijn partner. Andie wordt in Pretty in Pink tot ergernis toe bijgestaan door haar oude vriend Duckie. Laney krijgt dating advies van haar trouwe vriend Jesse. En in Can’t Hardly Wait weet Preston dat hij altijd kan rekenen op de sceptische Denise. Maar ook de villains worden trouw bijgestaan door hun sidekick. Courntey uit Jawbreaker wordt constant gevolgd door haar naïeve vriendin Foxy en in Easy A wordt de gelovige Marianne steeds omringd door een leger van Bible lovers. Zowel vriend als vijand staat er nooit helemaal alleen voor.

Ten slotte hebben beide genres een happy ending. Het eindigt meestal met een epische kus, een extreme poging om iemand ervan te weerhouden op dat vliegtuig te stappen of een liefdesverklaring om U tegen te zeggen. Uitspraken zoals: “I’ve made that bet before I really knew you…before I really knew me” of “You said you couldn’t be with someone who didn’t believe in you. Well I believed in you, I just didn’t believe in me. I love you…always”. Een beetje melig, maar we vinden het allemaal wel leuk, laten we eerlijk zijn. Wat vooral gelijkend is met Disney films is een einde zonder verdere uitleg. Alsof we weten dat het hierna wel allemaal van een leien dakje zal lopen. We weten dat de kus er is geweest dus dat moet dan maar genoeg zijn, niet waar? Maar de meeste tiener films spelen zich af in het laatste jaar van de middelbare school. Dus na die epische kus begint de zomervakantie en daarna gaat ieder zijn eigen weg op. Dus was dit het dan allemaal wel waard? Die strijd om populariteit en het verlangen naar die ene speciale jongen? Want eens de zomer voorbij is, moeten we haast veronderstellen dat de meeste koppels niet lang zullen samenblijven. Er wordt in sommige films zoals She’s all that en 10 thing I hate about you zelfs gezegd hoe ver weg de ene gaat studeren. En je gaat me toch niet vertellen dat de geliefde hen altijd volgt? Trouwens hun leven moet nog maar net beginnen en geloven we nou echt in lange afstandsrelaties? Maar net zoals in de Disney films hoeven we ons niet af te vragen wat er hierna met onze geliefde koppels gebeurd. We geloven gewoon dat het goed komt…

Beide genres verschillen dus niet zo sterk van elkaar en hebben vaak bijdrage geleverd aan ons beeld en onze verwachtingen in de liefde. Ik denk dat we allemaal, jong en oud, nog steeds een beetje geloven in een Prince Charming. En het maakt ons niet uit of hij komt aanrijden op een wit paard of gewoon op zijn fiets.